Veel verschillen tussen mensen zijn volgens Pinto terug te voeren op de manier waarop ze omgaan met regels. Hij onderscheidt twee structuren:
- F-structuur: fijnmazige structuur, een volle, gedetailleerde en strakke structuur van omgangscodes en communicatieregels tussen mensen;
- G-structuur: grofmazige structuur, een ruimer, losser en globalere stelsel van regels en codes.
Deze structuren staan natuurlijk niet zwart-wit tegenover elkaar; het zijn de uitersten op een schaal. Het verschil tussen F- en G-structuur is niet alleen tussen landen te bespeuren, maar ook tussen groepen, regio's, landsdelen, bedrijven, afdelingen en individuen, zelfs binnen een en hetzelfde gezin.
Er zijn vier factoren die bepalen of iemand meer tot de F-structuur of tot de G-structuur behoort:
- welvaart,
- religie,
- sociaal milieu,
- het (genetisch bepaalde) individu.
Structuurverschil kan grote gevolgen hebben. Om dit te illustreren gebruikt Pinto het beeld van grafiet en diamant. Beide zijn opgebouwd uit dezelfde deeltjes: atomen van het element koolstof. En toch vertonen zij immense verschillen. Diamant is zo hard dat je ermee in steen kunt boren, terwijl grafiet zo zacht is dat je ermee kunt schrijven of smeren. Diamant is transparant voor licht terwijl grafiet zwart is. Diamant is een goede isolator en grafiet is een goede geleider voor elektrische stroom. De verschillen zitten dus niet in de eigenschappen van het basiselement. Waarin dan wel? In de structuur, de manier waarop de atomen zijn gerangschikt: een gelaagde structuur bij grafiet versus een driedimensionale, piramideachtige opbouw (structuur) met grote stabiliteit bij diamant. De metafoor is duidelijk: de verschillen tussen mensen zitten niet in de eigenschappen van het basiselement waaruit zij zijn opgebouwd, evenmin in het gegeven dat alle mensen op aarde gedragsregels en communicatiecodes kennen, maar in de structuur van die regels en codes.
Voor mensen met een F-structuur is niet de pyramide van Maslow van toepassing, maar de pyramide van Pinto. Dit betekent een grotere noodzaak van DUIDELIJKHEID (en minder nuancering) over de gehele linie, ook ten aanzien van de diverse ROLLEN. Het betekent ook meer COLLECTIEVE IDENTITEIT, hetgeen betekent dat DE GROEP (en niet het individu) centraal staat. De gevolgen hiervan weer voor gedrag en beleving reiken heel ver: een extern (i.p.v. intern) referentiekader voor goed en kwaad; motivatie door de groep; bijna alles is persoonlijk; nadruk ligt meer op relatie en vorm en minder op inhoud; hoogste streven is EER en niet zelfontplooiing.